گزارش برنامه صعود به قله جفتان (2 )

joftan28

گزارش برنامه صعود به قله جفتان (2 )

بر اساس برنامه ریزی انجام شده گروه و هماهنگی با دو همنورد دیگر(آقایان دارابی نژاد و حسین خانی)بامداد روز جمعه هشتم آذرماه 92 ساعت پنج و سی دقیقه صبح، شهر کرمان را با هدف اجرای برنامه صعود به قله جفتان2 ترک نمودیم.شش و سی دقیقه با قرار دادن وسیله نقلیه در مکانی مناسب و برداشتن کوله قله،دامنه تپه شرقی قله را با هدف سوار شدن بر یال شرقی پی گرفتیم.گروهی حدوداً 12 نفره نیز در دامنه جنوب شرق قله ودر فاصله ای نسبتاً زیاد از ما، مشغول بالا رفتن از شیبی نسبتاً تند به سوی شیب زیر قله بودند.

ساعت هفت و سی دقیقه در مکانی مناسب و بدون باد صبحانه را میل نموده و مسیر را پی گرفتیم.در ساعت هشت و سی دقیقه بر یال قرار گرفتیم.چشم انداز پیش رو و مسیر صخره ای با شیب نسبتاً تند زیر قله همچنان که پیش می رفتیم،گهگاه ذهنمان را به خود مشغول می نمود.گروه یاد شده نیز در دهلیز های پایین دست قابل مشاهده نبودند؛اما گاهی نوای فریاد همراه با شادی آنها به گوش می رسید.مسیر، زیبایی و دشواری ویژه خود را داشت؛ستیغ هایی که خط مرز برف برجای مانده سوی شمال یال و زمین نمور سوی دامنه جنوب را پیش رویمان قرار داده بود.آغاز راه یال، بدون شیب و همراه با دست به سنگ پاره وقت بود؛اما پس از یک ساعت(از ساعت نه و سی دقیقه)دشواری پیمایش نمودار شد.رخ سنگ های پوشیده از برف که برای پیدا کردن گیره های سنگی گمراه کننده بود و مسیر لغزان را پیش رو می گذاشت.جنس سنگ کوهستان سیرچ(لخته ای و رسوبی) و خیس خوردن لابه لای آنها نیز گاهی بر سختی راه می افزود. صدایی از گروه دیگر هم به گوش نمی رسید.به آرامی و سنجیده،صخره ها را از هر جا که راه می داد،یکی پس از دیگری پشت سر گذاشتیم.در ساعت ده و چهل دقیقه، هم تراز محل برخورد هواپیمای نظامی شده بودیم که با اشاره یکی از همنوردان(آقای دارابی نژاد) منظره ای ناخوش آیند پیش رویمان قرار گرفت؛ پیکری افتاده در دهلیز کناری – هم راستا با سوی جنوبی شرقی و به عبارت دیگر دهلیز کناری محل برخورد هواپیما- و در فاصله ده متری از مسیر حرکت یال صخره ای.نزدیک شده و پس از عکاسی -به منظور اطلاع رسانی به مسئولین ذیربط- و گفتگو بر سر موضوع چگونگی اطلاع رسانی، بر آن شدیم تا گروه دوم که حالا دیگر با فاصله ای حدود 150 متر پشت سر ما قرار داشتند را شناسایی نماییم.سلامی دورادور را بهانه کرده و نام گروه و جنسیت افراد حاضر را پرسیدیم.گروه کوهنوردی فراز بم بوده و تعدای خانم نیز با آنها بودند.با اشاره به دشواری بسیار زیاد مسیر باقی مانده،سعی بر توقف برخی از آنها داشتیم که به بارنشست و آنها نیز ظاهراً بر همین تصمیم بودند.با توجه به مرگ قطعی این فرد،نظر ما هم بر این شد که پس از پایان برنامه مسئولین را در جریان بگذاریم.مسیر را پی گرفته و یازده و سی دقیقه به قله رسیده و پس از عکس های یادگاری راهی پایین دست شدیم.در محل حادثه به سه تن از افراد گروه یاد شده برخوردیم که راه قله را در پیش داشتند. آنها را در جریان این رخداد قرار داده و دلیل گفتن و بهانه نمودن سختی راه را نیز بازگو نمودیم.تماس یکی از این افراد و اطلاع رسانی وی،حدود 45 دقیقه معطلی در محل حادثه را برایمان در پی داشت.پس از گزارش تلفنی،گروه فراز راه قله را در پیش گرفته و ما هم در همین نقطه متوقف شدیم؛پس از چند دقیقه مسئول کمیته امداد و نجات کوهستان هیآت کوهنوردی استان(آقای پورشیخ علی) تماس گرفته و جریان را جویا شد… نهایتاً تصمیم بر این شد که هر دو گروه به پایین باز گردیم.مسیر برگشت را به پیشنهاد گروه فراز از دامنه های شیب دار و نسبتاً پر برف جانب شمالی پایین آمده و در پایان این مسیر، با گذر رو به شرق پهنای این دامنه- (تراورس) به سوی یال مسیر رفت- راه برگشت را در پیش گرفتیم.سپاس از آنها.از آنجا که عوامل مسئول به منطقه پایین دست آمده و منتظر بودند،بر شتاب گام ها افزوده و سرانجام در ساعت چهارده و سی دقیقه به پایین قله رسیدیم.گزارش تصویری و آنچه که دیده بودیم را در اختیار مسئولین قرار داده و با تماس با آقای زندی که با دیگر افراد گروه(گروه دوم برنامه امروز)در نقطه ای از همین منطقه بودند(جنّت آباد)،خود را به آنها رسانده و ماجرای پیش آمده را با ایشان به عنوان مسئول گروه کوهنوردی بهمن و همچنین آقای رضوی علوی(بازرس گروه و سرپرست برنامه امروز گروه دوم)در میان گذاشتیم.در ادامه،راه خانه را در پیش گرفته و در ساعت شانزده و چهل و پنج دقیقه به شهر کرمان رسیدیم.بدرودی گفتیم تا درودی دیگر.

سرپرست برنامه، گزارش و عکس: هومن احمدی

همنوردان: محمد دارابی نژاد،کامران حسین خانی و هومن احمدی

 

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

Scroll To Top